من آفتابگردونم

بی صدا شب تا سحر

یاران خود را خواند و گرد آورد

جا به جا

در راه ها

بر شاخه ها

بر بام ها گسترد

صبح گاهان

شهر سر تا پا سیاه از تیرگی ها ی گنهکاران

ناگهان چون نو عروسی

در پرندین پوشش پاک سپید تازه

سر بر کرد.......

شهر اینک دست نیروهای نورانی ست

در پس این چهره ی تابنده

اما

باطنی تاریک دود آلود ظلمانی ست

گر بخواهر خویشتن را زین پلیدی هم به پیراید

همتی بی حرف همچون برف می باید...........

                                                                           فریدون مشیری

آخرش زمستون تموم میشه و برف نمی آد

                                حریق خزان بود

                                همه برگ ها آتش سرخ

                                همه شاخه ها شعله ی زرد

                                درختان دود پیچان

                                به تاراج باد

                                و برگی که می سوخت، می ریخت، می مرد

                                و جامی سزاوار چندین هزار آفرین

                                که بر سنگ می خورد

                                من از جنگل شعله ها میگذشتم

                                غبار غروب

                                به روی درختان فرو می نشست

                                و باد غریب

                                عبوس از بر شاخه ها میگذشت

                               و سر در پی برگ ها میگذاشت........

                                                                   فریدون مشیری

و پاییز امسال هیچ ابری دلتنگ نشد!!!!!